Ξεκινάμε με μια "αποτυχία"! Κορυφή δεν πιάσαμε, μας έπιασε το βουλγάρικο μπιφτέκι...
Τα καταφέραμε όμως μια χαρά στην οργάνωση, στην διάσχιση και στην... επιβίωση από δηλητηρίαση.
Την 1η ημέρα ήταν η πορεία μέχρι την υπέροχη Άνω Παροϊα, στην Κερκίνη, ζέσταμα στο Μπέλες, σβήσιμο της δίψας με τσιπουράκι (προσοχή, το καραφάκι εκεί είναι 250ml!!!) και διανυκτέρευση.
Την 2η ημέρα παρκάρισμα στο παρκινγκ των συνόρων, μετεπιβίβαση στο ταξί του Γιώργου και 2ωρη αυτοκινητάδα μέχρι τη διασταύρωση Bansco - Predel. (40Ε) Αν και ο δρόμος μέχρι το καταφύγιο - χ. πίστα του Predel είναι άσφαλτος, προτίμησα να το περπατήσω για ζέσταμα, αλλά και γιατί το Pirin μας είχε ανοίξει την όρεξη από νωρίς!
Αυτή η επιλογή μου κόστισε 2 ώρες επιπλέον περπάτημα - αναζήτηση μονοπατιού, και ομολογώ πως θα το είχα αποφύγει, αν ήξερα τι με περίμενε! Εν πάση περιπτώση, το καταφύγιο Predel είναι δεξιά στα 50m ΠΡΙΝ τελειώσει η άσφαλτος που οδηγεί σε κάποιες εγκαταστάσεις αναψυχής (μαυρόασπρα σημάδια).
Από το κατ. Predel ακολούθησα τις γραμμές του αναβατήρα και λίγο δεξιά προς το ρέμα για να βρω επιτέλους ένα κιόσκι με πινακίδα πληροφοριών (στα βουλγάρικα φυσικά!), τα αναζητούμενα κοκκινα-άσπρα σημάδια που οδηγούν στην κορυφήκαι την ταμπέλα (x. RboΡob 5.30')! Παρτυ time!
Δεν ήμουν πλέον σε ξένη χώρα, αλλά στο "σπίτι" μου... Η συλλογή είχε αρχίσει! Αφού έστριψα την ταμπέλα και βάζοντας ένα ένα τα κόκκινα σημάδια στο σακίδιο μου (οκ οκ, άλλωστε τα 17 κιλά του μου επαρκούσαν!) πατήσαμε γκάζι στον εμφανή κατσικόδρομο, πνιγμένο στις οξιές μέχρι που τα σημάδια ανεβαίνουν δεξιά με 35-40 μοίρες (Yes!). (Ενναλακτικά, αλλά +1ω γίνεται και από τον κατσικόδρομο, ο οποίος κάνει πέταλο). Όταν ξανασυντάμε τον δρόμο μαλακώνει για λίγο η κλίση, αλλά σύντομα μας ξαναθυμιζει πως πρόκειται για βουνό της τάξης του Ολύμπου...
Η μεγάλη κλίση μας ανεβάζει γρήγορα υψόμετρο, αλλά δεν μας δροσίζει, αφού η θερμοκρασία παρέμενε πάνω από τους 20β ακόμα και στα 2.000m! Οι οξιές έχουν πλέον αντικατασταθεί από πελώρια ρόμπολα και έλατα, τα οποία ζαλίζανε με το ύψος τους! Δεν είχα δει παρόμοια στην Ελλάδα.
Το δάσος σταματάει στα 2200μ, σε διάσελο. Δεξιά μας καθετη πλαγιά μέχρι τα 2550, 1400μ πίσω η διασταύρωση που ξεκίνησα και απέναντι όλη η κορυφογραμμή μέχρι την κορυφή Vihren (2914μ)! Ευχαριστώ ποδαράκια μου! Party time again...
Θεωρητικά, τα 500μ που έπρεπε να κατέβουμε μέχρι το κ.Γιάβοροφ ήταν λιγότερο από ώρα... Πρακτικά, ήταν άλλες 3(!!!) σε καμένο (αλλά έντονα και φυσικά αναδασωμένο στα πέριξ) ξέφωτο, ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα στα 2τρα λουλούδια και αγριοφράουλες. Εύλογα ανησύχησα όταν το GPS κατέβηκε στα 1500, γιατί ή είχα λάθος σημάδια ή... ναι, η ταμπέλα είναι ξεκάθαρη: Πάλι πάνω με τραβέρσες στις 30 μοίρες (ουφ ουφ!). Το μήνυμα στο κινητό από τον φίλο και αυτό αποκαρδιωτικό: "Δε πιστεύω να κουράστηκες?!!!"). Παρηγοριά τα ποταμάκια με τις γκρεμισμένες γεφυρούλες και το, σαν από παραμύθι (ή θρίλερ, όπως το δει κανείς) δάσος με τα αγαπημένα μου μαυρόπευκα, αλλά στα 1850m δεν είχαν πλέον καμία σημασία! Ένοιωθα πλέον φραπές!
Ο Θεός όμως είναι μεγάλος, και στη στάση που έκανα στο τέλος αυτής της μαρτυρικής ανάβασης σταμάτησαν 2 υπέροχα βουλγάρικα μπούτια μπροστά στα μάτια μου! ("Η κοκκινοσκουφίτσα? Τα Ουρί?") "Γιάβοροφ?" με ρωτάει για επιβεβαίωση, προφανώς κάνοντας κι αυτή τις ίδιες σκέψεις. Της δείχνω με το δάχτυλο την κατεύθυνση την ώρα που εμφανίστηκε καταϊδρωμένος και ο... κακός λύκος των 100Kgr. Το θαύμα είχε γίνει όμως! Αφού άφησα να προπορευτούν στην κατηφόρα (Σκέψου να γλίστραγε η φάλαινα και να είσαι στην πορεία της!!!) κάλυψα το τελευταίο 15λεπτο μέχρι το κατ.
Σύνολο 81/2ω με στάσεις. (61/2 από το Predel)
Και εδώ έγινε το μεγάλο λάθος. Θα το είχα αποφύγει αν μπορούσα να συννενοηθώ, αλλά μου σερβίρανε 3 μπιφτέκια τα οποία μυρίσανε υπέροχα εκείνη την ώρα! Όλο το βράδυ μεταξύ φθοράς και αυθαρσίας, κάθε μπιφτέκι και εμετός.
Η αποστολή είχε αποτύχει. Το επόμενο πρωί, χάλια, σκεφτόμουν τις δυνατότητες διάσωσης, αλλά η πιθανότητα κατάλυξης σε βουλγάρικο νοσοκομείο μου έδωσε δύναμη να οπισθοχωρήσω προς το Raslog (3 ώρες, 1.30 σε υπέροχο και προφυλαγμένο από πλημύρες ρέμα και 1.30 6 σκατοχιλιόμετρα σε χωματόδομο πυκνής ροής, σκόνης και Ήλιου. Κάθε βήμα και βλέμα προς τα πίσω, στην υπέροχη κορυφογραμμή. Κάθε βήμα και θυμός για το επιχειρισιακό μου λάθος, αφού είχα φαγητό μαζί μου.
Ο Γιώργος ήταν παραπάνω από συνεπής στο ραντεβού, με πήγε στα σύνορα.
Εμείς οι δυο έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς!
ΥΓ: όχι, φωτό από την βουλγάρα δεν παίζει! Το blog είναι ορειβατικό!
